بازی های تئاتری در سینما و تلویزیون


حتما به صورت گذرا هم که شده سریال های صدا و سیما رو دیدید . و یا فیلم های سینمایی ایرانی رو . اگر اینطور باشه قیافه مادر نگران با چشم های از حدقه درآمده و رفتاری بسیار هیستریک تر از دیوانگان بستری شده در فیلم پرواز بر فراز آشیانه ی فاخته ( همون دیوانه از قفس پرید ) رو در فیلم های مختلف دیدید . یا قیافه پسر جوان نقش اولی رو که در شرایط دوگانگی خاصی گیر کرده و به شکل عجیبی با لکنت زبان کلمات رو ادا می کنه ( در حالی که لکنت زبان نداشته در کل فیلم ) و مدام به زمین و آسمان سر می چرخونه و لبش رو مثل ستاره های فیلم های پورن ( porn ) گاز می گیره و در نهایت در فکر همراه با اخم فرو میره . این ها نمونه هایی بود از اغراق در بازی که در تئاتر از اون استفاده میشه . اما برای چه ؟ چرا باید حالت ها رو به شکلی شدید تر از حالت واقعی نشون داد ؟ دلیل این نوع بازی در تئاتر ، فاصله ی تماشاگر بود با بازیگر . و اینگونه با حرکات اغراق شده ی بدن و صورت ، حس بازیگر و صحنه به تماشاگر در دورترین نقطه سالن منتقل میشد . ( که این روش ریشه ای بسیار کهن داره و تا امروز بسیار متحول شده ) . حال به سوال اساسی می رسیم : با اختراع دوربین فیلم برداری و پیشرفت اون این امکان فراهم اومد که کوچک ترین حرکت ماهیچه های صورت ثبت و دیده شود . پس ای بازیگر عزیز این همه اغراق برای چه ؟ آیا از بی سوادیست ؟ آیا عدم توانایی در جدا کردن بازی در تئاتر و بازی جلوی دوربین است ؟ یا شاید این سبک بازی از عمد تا این حد اغراق دارد . مانند بازی هایی که آکیرا کوروساوای فقید از بازیگرانش می گرفت . که اگر این گونه باشد ما در کشورمان به تعداد موهای سرمان ، آکیرا کوروساوا داریم ...